Boards Of Canada, Jan Liebermann, Taroug en State Azure

Vier keer nieuw, een rijkere oogst

In deze muziekreview staan, net als de vorige keer, vier nieuwe albums centraal, deze keer van Boards Of Canada, Jan Liebermann, Taroug en State Azure.

Allemaal behoorlijk vers van de pers, het album van BoC, zoals ze onder liefhebbers ook liefkozend bekend staan, is zelfs vandaag pas is uitgekomen, maar ik heb er inmiddels al meerdere luisterbeurten opzitten en kan mijn enthousiasme niet meer bedwingen. Die review is dan ook onbedoeld wat langer geworden. Maar volgende keer probeer ik er weer minstens één klassieker tussen te gooien, beloofd!

Wat me opviel aan de nieuwe releases van de laatste weken was dat de oogst rijker lijkt te worden. Vorige week was er een klein dipje, maar ik vind bij de nieuwe releases steeds meer albums die ik de moeite waard vind om aan mijn digitale of (in uitzonderlijke gevallen) analoge collectie toe te voegen. En hoewel er ook nog steeds veel albums uitkomen die amper de 30 minuten aantikken zit je bij deze review juist goed als je ook van wat langere albums houdt. Het korste duurt ‘gewoon’ 41 minuten, maar de twee langste zetten een uur en 10 minuten op de klok. Zonder een minuut te lang te zijn, haast ik me te zeggen.

Veel lees en luisterplezier met twee verrassende pure elektronische albums, een spannende crossover van elektronica met Noord-Afrikaanse invloeden en een heel dik uur fantastisch orgelwerk.

Boards Of Canada - Inferno

Inferno is het vijfde studio-album van het Schotse duo Boards Of Canada. En ze hebben er ruim de tijd voor genomen, want het vorige album, Tomorrow’s Harvest, dateert alweer van 2013. Dertien jaar is een lange tijd, dus toen in april van dit jaar geheel onverwacht de teaser-campagne begon was de opwinding onder de inmiddels zelfs al niet meer wanhopige fans enorm. Ik herinner me de teasercampagne voor Tomorrow’s Harvest nog, die 13 jaar geleden de verwachtingen wel héél erg opklopte. En hoewel dat album na alle hype zeker niet tegenviel hebben de broers Mike Sandison en Marcus Eoin het bij Inferno relaxter aangepakt. Misschien komt het omdat ik nu minder sceptisch was - hype is aan mij niet zo besteed - maar ik vind Inferno al meteen een stuk sterker dan Tomorrow’s Harvest destijds. Het nieuwe album klinkt zowel vertrouwd als innovatief. Wat gebleven is zijn de dikke analoge sounds, die vaak een tikje ontstemd klinken (alsof de oscillatoren van de synths niet stabiel zijn) en de vrij trage, vaak syncopische of zelfs bewust imperfect getimede ritmes. Maar de ritmische structuur op Inferno is gelaagder dan ooit, en het aandeel ‘echte instrumenten’ en verstaanbare vocale samples ook. Qua sfeer is de titel inferno goed gekozen, want hoewel de analoge klanken er een nostalgische twist aan geven zit er veel spanning in de muziek, die met tracks als Father and Son en Acts Of Magic weliswaar niet als pikzwarte, maar toch vrij sombere soundtrack lijkt te kunnen dienen voor alle ellende die zich op dit moment links en rechts in de wereld afspeelt. Gelukkig zijn er ook tracks die gewoon mooi zijn of zelfs een tikje hoopvol klinken, zoals het met wereldmuziek gelardeerde Naraka, of het ijle Deep Time. Inferno duurt 70 minuten, maar wist mij meerdere luisterbeurten van begin tot eind te boeien. Ook de diepe en weidse productie maakt indruk. 13 jaar wachten was lang, maar de moeite meer dan waard.

Jan Liebermann - SONORITY

SONORITY is het door mij en Kees Jan lang verwachte debuutalbum van Jan Liebermann. Hij is een zeer getalenteerde en nog jonge Duitse organist waar we in januari 2025 de schijnwerper [https://artsexcellence.com/blog/post/de-schijnwerper-op-jan-liebermann-uitzonderlijk-organist/] op richtten. In dat artikel schreef ik dat hij een doorbraak verdiende, en die krijgt hij nu op het gerenommeerde Britse label Regent Records, dat zich specialiseert in koor- en orgelmuziek. Het album opent met een vraai stuk van de relatief onbekende Scotse componist Alfred Hollins, maar komt daarna in een stroomversnelling met een aantal machtige en heerlijk complexe Préludes en Fuga’s van Marcel Dupré, één van Liebermann’s favoriete componisten. Om even op adem te komen speelt Liebermann daarna het zeer bekende Adagio (Air uit de Orkestrale Suite in D, BWV 1068) van Johann Sebastian Bach in een schitterend orgel-arrangement van Sigfrid-Karl Elert, en het speelse Moto Ostinato uit Sunday Music van de Tsjechische componist Petr Eben. De recital wordt daarna op majestueuze wijze afgesloten met de Suite, For Organ, Op.5 van Maurice Duruflé. De opname, die werd gemaakt in de kathedraal van Salisbury, is prachtig diep en gelaagd. Maar wat misschien nog wel het meest indrukwekkend is, is het feit dat Liebermann nog op de middelbare school zat toen hij, op 19-jarige leeftijd, deze opnames maakte. Wát een talent! Daar gaan we hopelijk nog véél van horen…

Taroug - Chott

Chott is het nieuwe album van de Duits/Tunesische muzikant en producer Tarek Zarroug. Het is genoemd naar het enorme zoutmeer Chott El Djerid (Lagune van het Land der Palmen) in zijn geboorteland, dat vooral bekend is als decor voor de woestijn-scenes in de eerste Star Wars film. Zarroug (of Taroug) gebruikt diepe, hypnotische Afrikaanse ritmes onder de tot de verbeelding sprekende weidse klanklandschappen die hij opwekt met analoge synthesizers, veldopnames en strijkers. Het is een album dat aan de ene kant het mysterie van het moedercontinent in zich draagt, maar tegelijkertijd heel erg in het hier en nu staat qua productie. De composities zijn afwisselend, van pure elektronica in de opening Wehmut, via de lijzige, enigszins aan Darkside (ten tijde van hun album Spiral) herinnerende vocalen in 1995, tot de bezwerende Afrikaanse zang en pulserende trommels in Najet, en dan ben je nog niet op de helft. Dan moeten tracks als het dreigende Saraab, het zwaar psychedelische Sirocco en het introverte titelnummer en albumafsluiter Chott nog komen. Taroug neemt de luisteraar met zijn unieke mix van klanken en kleuren mee op een reis door het barre maar beeldschone landschap van zijn geboorteland. Een plaat om komende zomer meermaals te beluisteren met een koel glas binnen handbereik, en de airco op *****

State Azure - Loom

Loom is niet het eerste album van State Azure (oftewel Patrick Unsworth) dat ik in deze rubriek bespreek, en vast ook niet het laatste, maar deze moest gewoon weer even, want het is 49 minuten pure, dromerige pracht-ambient. Unsworth’s muziek is heel sterk in het oproepen van beelden, waarvoor hij middels zijn altijd fraai artwork graag een voorzetje geeft. Waar hij in het verleden vooral gebruik maakte van muzikale structuren in de stijl van de Berliner Schule is hij de laatste jaren een beetje opgeschoten naar de ambient, waarin voor de goede verstaander vaak stijlcitaten van zijn grote voorbeeld Vangelis opduiken. Op Loom zitten die echter vrij diep in de composities verscholen, Unsworth heeft zijn eigen stijl uiteraard ook verder ontwikkeld en laat op dit album in 18 vrij korte nummers horen waar hij nu staat. Kort, maar niet schetsmatig, want hoewel de gemiddelde lengte niet ver boven de drie minuten uitkomt hebben de afwisselende tracks, die niet in elkaar overlopen, wel een hele fijne onderlinge stilistische samenhang, waardoor ze toch een geheel vormen dat je tijd en plaats doet vergeten. Er zijn ritmes, maar die worden door sequencers gespeeld. En zoals gewoonlijk is de klankmatige productie weer puntgaaf. Lekker wegdromen!