Agnes Obel, Nils Petter Molvær, Pablo’s Eye en HUG

Hoopvol de herfst in

In deze muziekreview aandacht voor vier nieuwe albums die afgelopen zomer de relatieve slapte op de releasekalender dapper weerstonden.

De laatste drie muziekreviews die hier verschenen schreef ik eind juni, kort na elkaar, als ‘voorraadje’ om de korte sabbatical die ik afgelopen zomer moest inlassen te overbruggen. Dat kon best, redeneerde ik, omdat de vakantiemaanden doorgaans minder interessante releases opleveren. Het leven speelt zich in ons deel van de wereld dan veel meer buiten af, en we houden ons dan bezig met andere dingen dan nieuwe muziek. Platenmaatschappijen en artiesten weten dat ook, en passen hun releaseschema daarop aan. Desondanks kwamen er de afgelopen maanden nog steeds fraaie nieuwe albums uit, het was soms alleen wat lastiger om ze te vinden. Twee albums in deze aflevering kwamen in juli en augustus uit, de andere twee zijn van na de vakantie, en als het ze maatstaf zijn voor wat ons in het najaar te wachten staat, dan gaan we een heerlijke herfst tegemoet.

Aan het eind van de zomervakantie is ook het plan ontstaan om de muzikale bijdragen van Kees Jan en Arthur in een andere vorm aan de muziekreviews toe te gaan voegen. Vanaf nu zullen die - in wisselende aantallen, afhankelijk van tijd en inspiratie - als losse luisterlinks zónder verdere bespreking of toelichting onder de reguliere muziekreviews worden toegevoegd. Een inkijkje in de privé-playlists van het team, zeg maar. En waarschijnlijk schuif ik er zelf af en toe óók nog wel wat leuks tussen. Dat kan nieuwe muziek zijn, of juist (hele) oude, in verschillende genres. Als de ‘vibe’ maar goed is wat ons betreft. Méér interessante luistertips in elk geval, want daar lezen de bezoekers van deze blog tenslotte de muziekrecensies voor, nietwaar?

Veel lees- en extra luisterplezier toegewenst dus!

Agnes Obel - The Meaning of Flowers

The Meaning of Flowers is het vijfde studioalbum van de Deense, in Berlijn wonende en werkende Agnes Obel. Haar vorige album, het fraaie maar enigszins duistere Myopia, bracht ze begin 2020 uit. Zes jaar is een lange tijd voor een artieste die op de top van haar kunnen leek te zijn, maar niet lang na de release van Myopia werd ze, niet helemaal verwacht maar uiteindelijk toch dankbaar aanvaard, zwanger. Agnes gunde zichzelf en haar kind een aantal jaren onbekommerd moederschap, en de periode van zwanger zijn en het uiteindelijke moederschap veranderde haar kijk op het leven, en op háár leven. Niet langer stond haar carrière centraal, maar ontstond er tijd en plaats voor verwondering, voor stilstaan bij dingen, en daardoor besloot ze het puur elektronische album waar ze aan werkte toen ze zwanger werd in de prullenbak te gooien en helemaal van voren af aan te beginnen. Het resultaat is haar meest introverte maar daardoor misschien ook wel haar mooiste albums tot nu toe. Potverdorie, wat is dit goed gelukt zeg! In een gesprek met het Belgische magazine Humo verklaarde ze de albumtitel aldus: “Bloemen zijn voor de natuur wat seks is voor ons. Bloemen zijn mooi omdat ze mooi móéten zijn, om bijen aan te trekken. Esthetiek in haar puurste vorm. Prachtig, toch?”. Inderdaad Agnes, dat is prachtig, net als je nieuwe album. Wat een heerlijke luistert(r)ip!

Nils Petter Molvær - Be Quiet

Op Be Quiet tapt de Noorse jazz-trompettist Nils Petter Molvær, oftewel NPM, uit een heel ander vaatje dan op zijn in 1997 bij ECM uitgebrachte solodebuut Khmer. Daar zette hij zijn felle, aan de late periode van Miles Davis herinnerende trompetgeluid voor een muur van elektronica en drum ‘n bass-ritmes. Maar op Be Quiet doet hij precies waar hij in de titel toe oproept. Het album is een dromerig reisverslag in negen samenwerkingen. Samen met zijn vaste muzikale partner Jan Bang reisde NPM naar negen wereldsteden, om daar met bekende lokale muzikanten een track op te nemen die de sfeer en de cultuur van die stad vangt. Het resultaat is een prachtig ingetogen album waarop samenwerkingen met onder anderen guzheng-speelster Chang Jing, bassist John Paul Jones (inderdaad, van Led Zeppelin, die hier overigens prachtig piano speelt), celliste Anja Lechner, multi-instrumentalist Alva Noto (Carsten Nicolai), en de Deense percussioniste Marilyn Mazur, die kort na het maken van deze opname overleed en hiermee dus haar laatste acte de présence in de studio gaf. Ondanks de vele internationale invloeden is dit een verrassend coherent klinkend en bloedmooi geregistreerd album.

Pablo’s Eye - Everything You Give Away

Pablo’s Eye is een Belgisch muzikaal project onder leiding van de Brusselse producer Axel Libeert, die samen met gitarist Thierry Royo de duo-kern van een wat losser collectief van muzikanten en kunstenaars vormt. Everything You Give Away brengt qua stijl geen grote verrassingen ten opzichte van eerdere releases, maar erg is dat niet. De inventieve, rijk gearrangeerde tracks nemen de luisteraar vanaf de eerste tonen mee op een spannende reis, als een verzameling soundtracks voor niet-bestaande kortfilms. De sfeer is nachtelijk, de stijl meandert tussen elektronische ambient, donkere, pulserende triphop en dromerige Americana, geïnspireerd door de beeldende poëzie van de Britse schrijver Richard Skinner, die ook al jaren een vast lid is van het collectief. Marie Mandi draagt in een enigszins voorname spoken-word stijl de teksten van Skinner voor, wat dit album tot een prettig vervreemdend geheel smeedt. Libeert zorgde uiteindelijk voor een werkelijk sublieme registratie, met vele laagjes en een voortreffelijke dynamiek. Een heerlijk album voor op de hoofdtelefoon, tijdens nachtelijke wandelingen door een grote stad.

HUG - HUG

HUG is het muzikale alter ego van de Venezolaans-Amerikaanse muzikant Devendra Banhart, en zijn jeugdvriend-en-nu-zijn-producer Noah Georgeson, wier prachtalbum Refuge ik in de eerste muziekreview van 2022 besprak. Op dit album werken ze samen met de klassiek geschoolde gitarist Gyan Riley. De melodieuze freak-folk roots van Banhart zijn nooit ver weg op dit album, maar net als Refuge is het vooral een oefening in hoe je met een uitgekiende mix van akoestische en elektronische instrumenten een prachtig, sprookjesachtig album kunt maken dat aanvoelt zoals het heet. HUG: een innige, liefdevolle omhelzing. Zowel Banhart als Georgeson zijn bloemenkinderen, en hun hippiejeugd klinkt door in het kampvuur-achtige samenzangnummer Sarva Mangalam, maar een track als Homunculus in the Foliage (de heren grossieren in tot de verbeelding sprekende titels) met zijn licht verontrustende sfeer brengt een mooie balans in het new-age gevoel. HUG is lief, HUG is open en uitnodigend, maar HUG wordt nergens flauw of (te) zweverig. Het is een prachtplaat die bij mij al een tijdje op heavy-rotation staat, en die het ook prachtig zal doen als soundtrack voor als straks de herfstblaadjes weer gaan dwarrelen.

What has the team been listening to?

Arthur:

Kees Jan: