Sol Monk, Jasmine Myra, Bedouine en Tcheep
Een nazomerse vibe voor de laatste luie dagen in de zon
In deze muziekreview aandacht voor vier nogal verschillende nieuwe albums; van hypnotische wereldjazz tot spirituele jazz, arabisch getinte folk en triphop.
Toen ik deze muziekrecensie schreef moest mijn vakantie nog beginnen. Ik wist dus niet wat het weer tegen deze tijd zou doen, maar het blijkt redelijk mooi na te zomeren. En hoewel ik geen thematisch samenhangende muziekrecensies meer maak heb ik met de blik op de metrorogische toekomst toch geprobeerd om het allemaal wat luchtiger te houden. En wat korter dan normaal, als het mooi weer is en we hebben nog vakantie, dan is luisteren fijner dan lezen.
Voorwaarts dus, naar de muziek, veel luisterplezier (en hopelijk toch ook een beetje leesplezier, we doen ons best…).
Sol Monk - Sands Don’t Sleep
Sol Monk is de artiestennaam van de Israelische jazzdrummer Aviv Cohen. Hij is niet ‘de broer van’, maar liefhebbers zullen zijn naam kennen van de ECM-albums van trompettist Avishai Cohen. Op zijn nieuwe album Sands Don’t Sleep componeert Sol Monk in een ander, aanzienlijk experimenteler idioom. De ondertoon is ontegenzeggelijk jazzy, maar de vibe is Afrikaans. Daar helpt het kenmerkende geluid van de Mbira duimpiano in de titeltrack zeker bij, maar ook de heldere high-life gitaarpatronen en de hypnotische ritmes spreken tot de verbeelding. De weidse klanklandschappen die hij met veel electronica en galm achter de ritmes opbouwt geven een milde psychedelische twist. De ruim zes minuten lange track Blue Hall zou, met zijn dubby ritme, pompende basgitaar, elektronische arpeggiatorklanken en vervreemdende gitaarlicks een liefdesbaby van Ozric Tentacles en King Sunny Adé kunnen zijn. Het is iecht jammer dat dit - overigens van begin tot eind ijzersterke - album nog geen 30 minuten op de klok zet, het had van mij beslist langer mogen duren. Puntgave productie ook, heerlijk zomers album!
Jasmine Myra - Where Light Settles
Jasmine Myra is een Britse saxofoniste, fluitiste en componiste die met Where Light Settles een beeldschoon jazz-album uitbrengt op het illustere Gondwana Records label van co-producent Matthew Halsall, die ook op alle tracks meespeelt op piano en andere toetseninstrumenten. Halsall richtte zijn label op om jazzmuziek in de ‘spiritual jazz’ stijl van Alice Coltrane en Pharoah Sanders uit te brengen, maar hij biedt ook een muzikaal thuis aan de filmische triphop van The Cinematic Orchestra en de met elektronica doorspekte neoklassieke pianomuziek van Hania Rani. Jasmine Myra’s muziek valt echter nadrukkelijk in de spirituele categorie. De licht melancholieke en kalme composities zijn weelderig georkestreerd en masseren de ziel op zeer prettige wijze. Myra nam het album in vijf dagen op, live in de studio, met een ensemble van 13 musici, waaronder haar eigen band, aangevuld met een groep strijkers én Matthew Halsall. Door deze werkwijze heeft het album een intensere en meer consistente sfeer, die, zoals we gewend zijn, ook weer prachtig is vastgelegd.
Bedouine - Neon Summer Skin
De Syrisch-Amerikaanse muzikante Azniv Korkejian levert met Neon Summer Skin haar vierde album af onder de naam Bedouine. Zoals haar naam al verraadt heeft ze Armeense roots, maar ze werd geboren in Aleppo in Syrie, en woonde van haar vijfte tot haar tiende ook nog in Saoudi-Arabië, vóór haar familie definitief naar Amerika verhuisde. Van deze diaspora is weinig te horen in haar muziek, ze maakt prachtige en weelderig gearrangeerde folky popsongs. Haar warme alt doet me al bij de eerste zanglijn aan Karen Carpenter denken, maar haar wat lome dictie en melodielijnen zouden zomaar kunnen toebehoren aan Rufus Wainwright. Met een vleugje Norah Jones, die óók van Armeense afkomst is. Geen slecht gezelschap om mee vergeleken te worden dunkt mij. Een verrukkelijk, soulvol album dat bijna barst van de muzikale kwaliteit en creativiteit.
Tcheep - Mue
De Franse triphopartiest Tcheep (Ludovic Villard uit Lyon) geeft zo min mogelijk over zichzelf prijs. Het weinige dat bekend is over hem is dat hij voorheen ‘beatmaker’ was bij het hiphop gezelschap Les Gourmets, waar hij zichzelf Florian noemde. Op Mue maakt hij dromerige triphop, rijkelijk voorzien van vage (stem)samples, en uiteraard een hoop inventieve beats. De muziek heeft een wat duistere ondertoon die een beetje doet denken aan het vroege werk van Tricky. De relatief korte tracks op Mue bouwen vooral op sfeer, en hebben een wat schetsmatige structuur. Soms lijkt het net of hij gewoon een fader ooenschuift van een track die al even bezig was, soms breekt hij een track opeens af. Het draagt allemaal bij aan de nachtelijke ‘urban’ vibe die dit geweldig geproduceerde album uitstraalt, en waar invloeden van hiphop, ambient, jazz en psychedelische soul de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zetten. Geen gemakkelijke kost, maar wel érg lekker.
