Veslemøy Narvesen, Imarhan, Terje Isungset en Vivaldi

Een nieuw jaar, een nieuwe formule

In deze eerste muziekreview in de nieuwe vorm aandacht voor albums van Veslemøy Narvesen, Imarhan, Terje Isungset en Antonio Vivaldi.

In de inleidende alinea’s van 2025 en Muziek, het jaaroverzicht van mijn favoriete albums, wees ik al vooruit naar een op til zijnde verandering van de muziekreviews bij art’s excellence, maar hoe we dat zouden gaan aanpakken was toen nog niet bekend. We zochten een manier om ook de muzikale favorieten (zowel nieuwe releases als ‘klassiekers’) van Kees Jan en Arthur met onze lezers te kunnen delen. Muziek die ons positief opviel of raakte. Daar hebben we goed over nagedacht, en we hebben, al zeggen we het zelf, een leuke en vooral logische manier gevonden om náást nieuwe albums ook bestaande albums in de muziekrecensie mee te nemen. 

Dat vergde echter opnieuw een herziening van de formule. Voorheen probeerde ik altijd om thematisch gerelateerde albums te combineren, een concept dat zoveel mogelijk bewaard bleef nadat we eerder besloten om de eveneens gerelateerde ‘klassieker’ uit de muziekreview te schrappen. Dat gaat weer veranderen. De ‘klassieker’ keert terug, maar niet volgens de oude formule. Met onmiddellijke ingang laten we de keuze voor de te recenseren albums niet meer afhangen van een thematische samenhang. Dat is niet alleen gemakkelijker, want het scheelt zoekwerk, maar levert ook een gevarieerdere muziekreview op. Bovendien bespreek ik voortaan vier albums per review, met een wat kortere tekst, om een bredere groep muziekliefhebbers te kunnen bedienen.

Ook zullen sommige aanbevelingen een wat persoonlijker tintje krijgen, een beetje ‘couleur locale’ die door gepassioneerde muziekliefhebbers doorgaans wel op prijs gesteld wordt. Een verhaal áchter de liefde voor muziek versterkt de boodschap, vinden we. 

Omdat we bij art’s excellence de taken zo verdeeld hebben dat elke teamlid voornamelijk doet waar hij het beste in is ga ik ook de muzikale tips van Kees Jan en Arthur recenseren. Dat wordt een interessante uitdaging, net als het korter maken van de reviews. Want we willen als dat even kan zo min mogelijk diepgang inruilen voor een meer diverse inhoud. Ik denk echter dat dat wel gaat lukken. Veel streamingdiensten leveren tegenwoordig óók aanvullende informatie over artiesten, en anders laat zoiets zich natuurlijk gemakkelijk genoeg opzoeken als je interesse is gewekt. Het begint echter bij die eerste kennismaking, met de muziek zélf.

Heel veel lees- en vooral luisterplezier met de nieuwe formule van de art’s excellence muziekreview!

Veslemøy Narvesen - Letting All Light Through

Toen ik een paar weken geleden het album Letting All Light Through van Veslemøy Narvesen ontdekte tussen de nieuwe releases bij Tidal had ik nog nooit van haar gehoord. Deze Noorse multi-instrumentaliste speelde eerder als drummer in bands als Mall Girl en Dafnie (mij eveneens beide onbekend) maar Letting All Light Through, het tweede album onder haar eigen naam, uitgegeven op het prestigieuze Jazzland Recordings label van Bugge Wesseltoft, sloeg bij me in als een bom. Van de krachtige, aan Agnes Obel herinnerende piano-aanslagen aan het begin van de eerste track, tot de weelderige, jazzy, elektronische en vooral hoogst originele pop-arrangementen van de rest van het album, het is allemaal van een bijna etherische schoonheid. Ook haar wat hese, girl-next-door achtige zang, waar Scandinavische zangeressen patent op lijken te hebben, brengt me in vervoering. Dit is een album dat me niet loslaat, ik luister er minstens om de dag wel een keer naar. Jaarlijstmateriaal. Nadrukkelijk kandidaat Beste Album. En het is pas januari...

Imarhan - Essam

Imarhan is een Algerijnse Tuareg-band die desert-blues speelt, of Assouf, zoals het genre in in het Tamasheq (hun taal) heet. Essam, de titel van hun vierde album, betekent in deze taal ‘bliksem’ betekent. Het symbosliseert iets krachtigs, in dit geval de onstopbare evolutie van hun muziek. Op Essam combineren ze voor het eerst de traditionele elementen van hun muziek, de hypnotoserende Noord-Afrikaanse ritmes, de bleusy melodieën, de verhalen die ze vertellen en het in één take opnemen van de tracks, met subtiele maar zeer effectieve elektronische arrangementen, waardoor de muziek iets fris en moderns krijgt, terwijl de roots er nog steeds heel sterk in doorklinken. Ik ben best een voorstander van het bewaren én bewaken van muzikale tradities, er is al teveel moois verzwolgen door valse vooruitgang die alleen maar de commercie diende, maar dit is met liefde en respect gedaan. En dat niet alleen, ook héél erg goed. Wat ook geldt voor de lekkere productie.

Terje Isungset - Winter Songs

Deze klassieker is een tip van Kees Jan. Hij hoorde dit bij een klant en was zeer onder de indruk. Op Ice Music bespelen de Noorse componist en multi-instrumentalist (maar vooral percussionist) Terje Isungset en zijn muzikale vrienden Nils Økland en Espen Jørgensen vrijwel alleen maar instrumenten die gemaakt zijn van ijs. De enige andere klankbronnen die je hoort zijn een glassharp (die qua klank en uiterlijk prima aansluit bij de rest van het instrumentarium) en de ijle, sprookjesachtige stem van Lena Nymark. Haar zang doet me een beetje aan Kulning denken, een vocale traditie die in Noordse streken wordt gebruikt om over grote afstanden te communiceren of om loslopend vee binnen te roepen. De eerste track, Fading Sun, hoor je vaak op hifishows omdat hij weids en ongelooflijk mooi geproduceerd is en putdiep laag bevat, maar de rest van het album is minstens even intrigerend. Niet alleen leuk om naar te luisteren terwijl het buiten sneeuwt en binnen de verwarming brandt, dit is prachige, moderne Noorse volksmuziek die óók in de zomermaanden de nodige verkoeling kan brengen.

Vivaldi: Masques

Nog een tip van Kees Jan, die dit album vond bij de aanbevelingen in Apple Music. Het is een verzameling losse werken - of delen van werken - van Antonio Vivaldi die je onder de noemer ‘theatermuziek’ zou kunnen scharen. Vandaar de titel Masques, die natuurlijk verwijst naar de Italiaanse Commedia dell’Arte, en naar het spelen van verschillende rollen (waarbij terugkerende karakters herkenbare maskers dragen). In sommige delen is de lichtvoetige, pastorale stijl van Vivaldi’s bekenste werk De Vier Jaargetijden te herkennen, maar het zijn vooral de aria’s waarin countertenor Paul-Antoine Bénos-Djian - met zijn soms zelfs naar mezzo-sopraan neigende alt - de show steelt. Het ensemble Café Zimmerman onder leiding van Pablo Valetti, aangevuld met enkele begaafde solisten, voert de werken uit met een enthousiaste, vrolijke en zelfs speelse inslag. De verrukkelijke opname (altijd prijs bij het Alpha Classics label) maakt dit tot een leuke en bijzondere release voor de liefhebbers van toegankelijke maar niet te krullerige barokmuziek.