James Blake, Joris Voorn, Hanakiv en Richard Barbieri

Langs de randen van de mainstream

In deze muziekreview aandacht voor maar liefst vier nieuwe albums, van James Blake, Joris Voorn, Hanakiv en Richard Barbieri. Geen ‘oude klassiekers’ dus. 

Maar wel potentiële klassiekers als je het ons vraagt. Als altijd proberen we weer het muzikale neusje van de zalm te presenteren in onze muziekreview. We cureren onze selectie zorgvuldig, letten op inhoud én geluidskwaliteit, en zoeken zowel binnen als buiten de mainstream naar albums die eruit springen. 


Het nieuwe format van de muziekreview zit er inmiddels ook goed in. Vier kortere reviews per keer, geen thematische samenhang (behalve dat we het goede muziek vinden) en meer input van het gehele art’s excellence team. Het album van James Blake was een tip van Arthur, en Kees Jan stelde een tijdje geleden enthousiast het nieuwe ambientalbum van Joris Voorn aan me voor. Mijn eigen ontdekking in deze review is van Hanakiv, en ten slotte maakt een verse release van de oude held van me, Richard Barbieri, dit volgens mij weer een interessante en afwisselende muziekreview.

Veel lees- en luisterplezier!



James Blake - Trying Times

James Blake’s nieuwe album Trying Times markeert een terugkeer naar een puurder singer-songwriter idioom, dat hij voor het laatst hanteerde op het album Friends That Break Your Heart uit 2021. Verwacht echter geen kampvuurachtig gitaargetokkel; hij blijft een frontrunner op het gebied van elektronische producties. De composities hebben nog steeds de etherische ijlheid die kenmerkend was voor zijn gelijknamige debuutalbum uit 2011, waarop ook zijn eerste ‘hit’ Limit To Your Love stond, een opmerkelijke cover van een song van Leslie Feist. De tweede track van dit nieuwe album, Death Of Love, is opnieuw een opmerkelijke cover, namelijk van de track Dance With Me Till The End Of Love van  Leonard Cohen, een lied over eeuwigdurende trouw. De draai die Blake aan de titel geeft is een duidelijke indicatie dat de thematiek van Trying Times (moeilijke tijden) eerder met verlies van liefde te maken heeft dan met het eeuwige duren daarvan. Toch kan ik meerdere luisterbeurten later niet zeggen dat ik het een verdrietig album vind. Melancholiek misschien, maar de Kleenex kon in de doos blijven. De albumcover, waarop Blake meerdere bordjes op stokjes draaiend houdt, laat zien dat hij alles (weer?) onder controle heeft. Trying Times is een fraai document geworden, dat ondanks de veelheid aan producers een prettige samenhang tussen de afwisselende songs heeft. En zoals we gewend zijn is de productie ook weer om door een ringetje te halen.

Joris Voorn - Melatonin

De Amsterdamse DJ en producer Joris Voorn neemt op Melatonin een interessant uitstapje van de progressieve trance die hij gewoonlijk maakt. Ik had de release van dit album wel meegekregen, maar omdat ik weinig naar progressieve trance luister was het niet op mijn Listen Later lijst in Roon terechtgekomen. Dat mijn muzikale intuïtie me deze keer in de steek had gelaten bleek toen ik een enthousiast berichtje van Kees Jan kreeg waarin hij me precies dit album tipte. En nog vóór de eerste track was afgelopen, had hij mijn ‘dankjewel!’-antwoord al ontvangen. Melatonine is het stofje dat onze hersenen aanmaken om ons te laten slapen, maar denk nu niet dat Melatonin een slaperig album is. Dromerig wél, het is heerlijk wegzweven op de spacey klanken die Voorn uit zijn instrumentarium tovert. Ik ken niet zijn hele oeuvre, maar op het album Four uit 2019 hoor je bij nadere beluistering al voorzetjes voor de ambient op Melatonin. Helemaal beatloos is het album overigens niet, tracks als Lagoon, Voyage en Hallow hebben een heerlijk loom ritme waarop je zou kunnen dansen. Het muzikale hoogtepunt is wat mij betreft Sapphire, een samenwerking met de Nederlandse jazzpianist Michiel Borstlap. Zijn akoestische instrument vormt een mooi contrast met de verder geheel elektronische composities op dit verrukkelijke luisteralbum. Ik kan niet wachten om hier tijdens een lange nachtelijke autorit naar te luisteren...

Hanakiv - Interlude

Hanakiv is het artistieke alter-ego van de uit Estland afkomstige, maar in Londen wonende en werkende componiste en pianiste Johanna Kivimägi. Haar muzikale stijl valt onder de brede en geduldige Neo-Klassieke genre-paraplu. Haar stijl laat zich misschien het beste omschrijven als meditatief, gebaseerd op soms flink bewerkte pianoklanken, aangevuld met strijkers, milde percussie en elektronica. Interlude is uitgebracht op het prestigieuze Gondwana Records label van Matthew Halsall, waar onder andere ook Hanakiv’s Poolse muzikale zielsverwante Hania Rani onderdak heeft gevonden. Het album opent met een track vol parelende, speelse maar toch strak gespeelde piano-arpeggio’s tegen een pastelkleurige achtergrond van cello en elektronica, en de contrabas van Milo Fitzpatrick, die mede tekende voor de compositie. Er is echter ook genoeg plaats voor verder uitwaaierende, soms ronduit dromerige arrangementen. In sommige tracks is zang te horen, maar die zit vrij diep in de mix verstopt, alsof Hanakiv’s vocalen voornamelijk als muzikale invulling dienen. Als je de teksten er echter bij pakt blijken het diepe gedachten over verlies en liefde te zijn. Het hele album ademt trouwens een zekere melancholie. Die wordt hier en daar behoorlijk spiritueel ingevuld, maar nooit met simpel effectbejag. De fraaie, naar warm neigende productie maakt dit prachtige album af.

Richard Barbieri - Hauntings

Richard Barbieri ken ik al sinds ik opzocht wie toch die wonderlijke klanktapijten achter de muziek van Japan weefde. Barbieri, 68 jaar oud inmiddels, maakte na het uiteenvallen van Japan onder andere deel uit van Dolphin Brothers (samen met oud-Japan drummer Steve Jansen) en Porcupine Tree (de progressieve rockband van Steven Wilson), en maakte hij onder hun eigen namen diverse fraaie albums met zijn oud-bandgenoten Steve Jansen en Mick Karn. Ook werkte hij samen met Tim Bowness, Steven Wilson’s goede vriend en zanger van No-Man, en Marillion-zanger Steve Hogarth. Maar ook solo zat Barbieri niet op zijn handen. Zijn eerste solo-album Things Buried uit 2004 liet al goed horen hoe zwaar het klankmatige stempel is dat Barbieri op al zijn samenwerkingen drukt. De manier waarop hij met zijn arsenaal aan vintage en moderne synthesizers langzaam evoluerende geluidswolken creëert is uniek en onmiddellijk herkenbaar. Hauntings, zijn buitengewoon sfeervolle zevende soloalbum, is daarop geen uitzondering. Overigens is ‘solo’ een betrekkelijk begrip, Barbieri omringt zich op dit album met diverse vocalisten en muzikanten, waarbij vooral de trompetmelodieën van Luca Calabrese en de baspartijen van Percy Jones opvallen. Die laatste doet me in zijn tegendraadse en hoekige stijl en licht zwevende toon trouwens meermaals denken aan de in 2011 overleden Japan-bassist Mick Karn, wat op zichzelf al een interessante ‘haunting’ is. Hauntings is muzikaal avontuurlijk (luister met hoofdtelefoon voor de ultieme onderdompeling!) en klankmatig van absolute topklasse!